ἔπεα πτερόεντα

      Gavdos, 2023 Race the Rain Ride the Wind Chase the Sunset Unknown   ~ ~ ~ Child of Nature Child of Love Tune with the Stars and Heaven above ~ ~ ~ Broken Images All come together  I lived I was wild I lived I was wild I lived I was wild Alkistis

 © photo EPA/MOHAMMED SABER Covid paid a visit yesterday  But who am I to feel pain  In a pain - constructed world unhostile for children and innocent people... Only the sharks survive here. Human sharks who eat "sharks" 'cause "sharka" in Greek means flesh. I heard about surgeries without anesthetic, about an insane struggle without medicine, about traumas without the chance for treatment. Where are we going, people? Where are we going? I heard in your nightmares the sound of the bombs, I heard in your songs a long, deep mourning  I am here, holding your hand, that's all I've learned to do in this unfair life. I remember a girl who once faced death and told him "Go to hell!" She was brave Not anymore I wish I had done better so I was in a position to offer real help. Have strength  Have courage May the light win in the end

I know that now you know  Ancient soul Fellow brother  How much I miss you in these endless nights I thought I did it I've been through  I passed on the other side But no With clear sight now I see everything  Living amongst the worlds Many worlds An endlessly colourful flight but so much sorrow  when I come back here and I live in this fake reality  this box, this so well - constructed Matrix I have tried for years now to find a crack, to make holes I know there's a crack in its monstrous consciousness  I know I can do it through meditation  That's where they fight us On the energetic fields and the power of concentration  In the Silence, 4 o'clock in the morning I hear the songs of the butterfly  Then I remember  I fly with her wings Different colours everyday Different songs  Limitless are the blessings of the Butterfly  A whole new world begins Let's do it 💫

Κύριοι, Σας απαγορεύω να συμπεριλαμβάνετε το άτομό μου στις δηλώσεις σας περί αυταρχικών δικαιωμάτων επιθετικής αυτοάμυνας.  Έχω όνομα, όπως άλλωστε κάθε άνθρωπος της χώρας που βομβαρδίζετε κάθε μέρα επί 75 ολόκληρα χρόνια. Και - ώ! - μή με πείτε τρομοκράτη! Η Ιστορία δεν μπορεί να σιωπά! Η Ιστορία είναι Μούσα και σας παρακολουθεί από έναν κόσμο που δεν θα επισκεφτείτε ποτέ στην άχαρη ζωή σας. Είμαι φαντασμένη, ναι, - και φανταστική! Άλλωστε ο Αϊνστάιν έλεγε πως η φαντασία είναι δυνατότερη από την εξυπνάδα. Αλλά εσείς!... Εσείς από φαντασία τίποτα και από εξυπνάδα... Άστο καλύτερα. Μένω άναυδη. Ποιοί είστε; Από πού είστε; Και ποιούς κοροϊδεύετε; Παρακαλώ, απαντήστε σε με, την αφελή, γιατί, τις ενέργειές σας δεν τις καταλαβαίνω και φαίνεστε ψυχοπαθείς στα μάτια μου. Μα μήπως είστε; Υπάρχουν αυτά τα group therapy, για κυβερνήσεις τώρα δεν ξέρω, για παγκόσμιες κυβερνήσεις δε, δεν έχω ιδέα αλλά, ίσως, αν το ζητήσετε, κάτι μπορεί να γίνει! Θα βρεθεί, βρε αδερφέ, μια ομαδική θεραπεία, τό...

        ©  Malak Mattar Πηγές για την Ζωγράφο ~ Sources about the Artist : https://indianculturalforum.in/2020/05/15/i-started-painting-to-escape-the-fear-of-dying-malak-mattar/ https://www.itsnicethat.com/articles/malak-mattar-art-010721   Α ν α μ ο ν ή [... και οι τελευταίοι έσονται πρώτοι ...] Είδα τη χώρα μου να σκοτώνει το Πνεύμα της να γυρίζει στα παζάρια του Κόσμου προδίδοντας τον εαυτό της την είδα να εξευτελίζεται γλείφοντας τον δυνατό Αυτόν που καταστρέφει, αυτόν που καταπατά Την είδα να ξεχνά την ιστορία της Πως κάποτε κ εκείνη υπέφερε πως δεν είχε ψωμί να φάει πως ακόμα υποφέρει μα υποκρίνεται τη χορτάτη τρέχοντας να πιαστεί απ' τις ουρές των δράκων (κι εκείνων που από πρόβατα έγιναν δράκοι) εκείνων που όχι πριν πολλά χρόνια είχαν και την ίδια καταστρέψει Είμαι με τους απάτριδες, τους κατατρεγμένους, τους απελπισμένους Με τα παιδιά των γκέτο που δε βλέπουν ποτέ τον ήλιο Αυτή είναι η Χώρα μου πια Μια φυλή χωρίς όνομα και τάξη καταδικασμένη σε θάν...

  Στην πρότερη αθωότητα,   εκεί, ας επιστρέψω  Στο είναι μου βαθιά  δεμένη ας είμαι 

Πολλές φορές τρέχεις χαμένος στα σκοτάδια προς αναζήτηση του φωτός... Να δεις κάτι στην άκρη του τούνελ που λέγεται ζωή, που λέγεται θάνατος. Γιατί εκεί ζεις στ' αλήθεια, όταν νιώθεις την ανάσα του θανάτου στο σβέρκο σου - αδρεναλίνη λέγεται η ουσία. Σε λίγα χρόνια, εκτός από την μεταμόρφωση της γης και συνεπώς της ζωής όπως την ξέρουμε, αυτός ο θάνατος δε θα έχει καμιά σημασία αφού με αλγόριθμους, προσομοιώσεις, οσμώσεις, κλωνοποιήσεις, ακτινοποιήσεις και πολλές άλλες META ποιήσεις, αυτό που υπήρξες εδώ πάνω θα μπορεί να αναπαραχθεί σε πολλά αντίγραφα ίσως κ πιο εξελιγμένα απ' το πρωτότυπο.  [Ζω για τη νύχτα που θ' αναστήσουν τη Μέριλιν κ τον Έλβις κ όλος ο πλανήτης θα βυθιστεί στην φρενίτιδα, όπως με τον Covid που το πρώτο είδος έκτακτης ανάγκης ήταν ξαφνικά το χαρτί υγείας. Αχ, Καρλ Γιουνγκ, ιδού το συλλογικό ασυνείδητο, υποσυνείδητο κ επονείδιστα συνειδητό κ άντε βγάλε άκρη. Ούτε σε εκατομμύρια χρόνια παγκόσμιας ομαδικής  ψυχανάλυσης δε θα βρίσκαμε τη ρίζα του κακού.] Γ...