ἔπεα πτερόεντα

I have never told you about that trip to Pokhara. The Secret City was called once... I took a bus from Kathmandu. A cheap one, a local. The road was sooo bad that the bus was jumping all the way long. You were looking down - chaos. You were looking up - massive, extremely high mountains. The Himalayas Yeah, now actually, I am, far away... Far away from what? I look at the reflection in the window. Who are you? Your true self, she says... You find yourself when you lose yourself, - remember?   "Love will find a way through paths where wolves fear to prey..."  - Lord Byron The bus stops. We wait hours and hours. What happened? I need to pee. It's night. I go out with an Estonian girl - the only tourist on the local bus! We walk in the rain among cars and people. A big truck upside-down. And many cars, too. 100 meters in front of us. "The road falls from the rain..." "What?" "Yeah, pieces of the road just collapse all the time... We are very lucky....

      photo © AlkistisVoulgari ... and there comes a moment when your human nature merges with the divine, and that moment determines the rest of your life. What is now power, satisfaction, or success for most people means the exact opposite to you. And where can you go, since you don’t belong here, and your true nature kicks out like a wild horse when a bridle is put on it? You could retaliate when you’re wronged, but you don’t. Deep down, you know what divine justice is—how relentless, how forceful...  And in truth, you suffer for those who have wronged you. You want to use your power, but it has no apparent strength in this world. Here, the soul is mocked as a limited theory of dreamers. Here, only what translates into money, projection and followers survives. I have no good news. Perhaps true darkness will defeat false light. ~ ~ ~  ... και υπάρχει μια στιγμή που η ανθρώπινη φύση σου ενώνεται με τη θεϊκή και αυτή η στιγμή καθορίζει όλη τη μετέπειτα ζωή σου....

  *** Roger Waters speaking : "Comfortably Numb Re-Imagined" @rogerwaters

 « Η ζωή μας μια φορά μας δίνεται, άπαξ, που λένε, σα μια μοναδική ευκαιρία. Τουλάχιστον μ’ αυτή την αυτόνομη μορφή της δεν πρόκειται να ξανα υπάρξουμε ποτέ. Και μείς τι την κάνουμε ρε, αντί να τη ζήσουμε; Τι την κάνουμε; Τη σέρνουμε από δω κι από κει δολοφονώντας την. Οργανωμένη κοινωνία, οργανωμένες ανθρώπινες σχέσεις. Μα αφού είναι οργανωμένες, πώς είναι σχέσεις; Σχέση σημαίνει συνάντηση, σημαίνει έκπληξη, σημαίνει γέννα συναισθήματος, πώς να οργανώσεις τα συναισθήματα. Έτσι, μ’ αυτή την κωλοεφεύρεση που τη λένε ρολόι, σπρώχνουμε τις ώρες και τις μέρες σα να μας είναι βάρος, και μας είναι βάρος, γιατί δε ζούμε, κατάλαβες; Όλο κοιτάμε το ρολόι, να φύγει κι αυτή η ώρα, να φύγει κι αυτή η μέρα, να έρθει το αύριο, και πάλι φτου κι απ’ την αρχή. Χωρίσαμε τη μέρα σε πτώματα στιγμών , σε σκοτωμένες ώρες που θα τις θάβουμε μέσα μας, μέσα στις σπηλιές του είναι μας, στις σπηλιές όπου γεννιέται η ελευθερία της επιθυμίας, και τις μπαζώνουμε με όλων των ειδών τα σκατά και τα σκουπίδια που...

Ένα στενό σοκάκι.  Ψηλά δέντρα. Άνεμος. Αρχίζει να βρέχει στο λεπτό. Έχω ξεχάσει το τροπικό κλίμα. Χώνομαι κάτω απ' το κατώφλι ενός σπιτιού. Το τουκ - τουκ έρχεται σε δέκα λεπτά. Πλάκα έχουν όλα αυτά. Τα πάντα έχουν νόημα όταν ταξιδεύεις μακριά. Η κάθε στιγμή, ο κάθε άνθρωπος μεγενθύνεται.  Είχα μήνες να μιλήσω ή ν' ακούσω τη γλώσσα μου. Κ' σ' ένα χωριό στην Ινδία, εκεί που έτρωγα με τα χέρια idli ανάμεσα σε ντόπιους κ' οι μαϊμούδες πολλές φορές έρχονταν κ' παιχνιδιάρικα προσπαθούσαν να κλέψουν τη μερίδα μου, άκουσα αγγλικά με ελληνική προφορά. "Εεεε!", είπα. "Καλά κι εγώ σε ολόκληρη Mumbai δεν συνάντησα κανέναν Έλληνα κ' βρίσκω εδώ!", είπε η κοπέλα και γυρνώντας στον φίλο της : "She's Greek." Πλάκα έχει. Το πανηγύρι του κόσμου. Τα σταυροδρόμια και οι μοναχικοί ταξιδιώτες χωρίς συγκεκριμένο προορισμό. Ολοένα και σπανίζουν όλα αυτά. Κύματα τουριστών μολύνουν τα μονοπάτια. Περιφέρονται αλαζονικά και αλαλάζοντας, αντιμετωπίζοντ...