Σας Φτύνω στη μούρη
Καλλιτέχνης είναι αυτός που ενσαρκώνει στη σκηνή τ'απωθημένα του κοινού του. Έχει ο ίδιος βυθιστεί πρώτα στον Ωκεανό της Μνήμης, δεν έχει κρυφτεί απ'τους προσωπικούς του δαίμονες, έχει καθίσει στη φωτιά με μάτια πύρινα και θαλασσιά να τον τρυπάνε απ'την άλλη άκρη. Έτσι μπορεί να παραδώσει την αλήθεια. Κι εσείς ποιοί είστε; Τί είστε; Ανώριμοι σαλτιμπάγκοι της στιγμής, προσπαθείτε να μιλήσετε τη γλώσσα της Τέχνης, αλλά οι φθόγγοι σας ξεφεύγουν και γελοιοποιείστε μπρος στα μάτια του χάους, - αυτό είναι, ξέρεις, ο αληθινός κριτής, μπορείς να σταθείς αγέρωχος μπροστά του; Μα τί λέω, εσείς ακόμα κοιμάστε με ανοιχτό φως, σχέση με το σκοτάδι μηδενική, τα όνειρά σας είναι σχήματα μιας ψεύτικης οθόνης, σχηματισμοί AI και πλαστικής, lifestyle θλίψης. Πόσο γελοίοι... Φεύγω μ'εκείνους που γνωρίζουν. Με τον εξόριστο Διόνυσο στα βάθη της ερήμου. Πότε δεν είπα ψέμματα στον εαυτό μου. Γεννήθηκα για ν'αγαπώ όχι για να μισώ. Κι εσείς είστε πλάσματα του μίσους. Μια αηδιαστική προβολ...