"Σημείωση στο Περιθώριο" ~ “Margin Note”

"Σημείωση στο Περιθώριο"

- Απόσπασμα από τα Ημερολόγια Μοτοσικλέτας του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα 

(μετάφραση : Στράτος Ιωαννίδης, "Ο Τσε από τον Γκεβάρα", εκδόσεις Τόπος)

Τα αστέρια αχνοχάραζαν στον ουρανό εκείνου του ορεινού χωριού και η σιωπή μαζί με την παγωνιά φανέρωναν το σκοτάδι. Λες και -δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω- κάθε στερεά ουσία έλιωνε, εξαερωνόταν στο αιθέριο διάστημα που μας κύκλωνε, αφαιρώντας μας την ατομικότητα και απορροφώντας μας, κοκαλωμένους, στην απέραντη μαυρίλα. Δεν υπήρχε ούτε ένα σύννεφο που, καλύπτοντας ένα τμήμα του έναστρου ουρανού, να έδινε προοπτική στο στερέωμα. Λίγα μόλις μέτρα πιο κει, το αδύναμο φως ενός φαναριού ξεθώριαζε κάπως τη γύρω σκοτεινιά.

Το πρόσωπο του άντρα χανόταν μέσα στις σκιές. Μπορούσα μονάχα να διακρίνω κάτι που έμοιαζε με την αναλαμπή των ματιών του και τη λευκότητα των τεσσάρων μπροστινών δοντιών του. Ακόμα δεν μπορώ να πω αν ήταν η ατμόσφαιρα ή η προσωπικότητα αυτού του ανθρώπου που με προετοίμασε για να δεχτώ την αποκάλυψη, αλλά ξέρω πως τα επιχειρήματα που χρησιμοποίησε τα είχα ακούσει πολλές φορές να τα υποστηρίζουν διαφορετικά πρόσωπα, και ποτέ δεν με είχαν εντυπωσιάσει. Ήταν πραγματικά ένας πολύ ενδιαφέρων τύπος ο συνομιλητής μας. Νεαρός ακόμα το έσκασε από μια ευρωπαϊκή χώρα για να γλιτώσει τη ρομφαία του δογματισμού, γνώριζε τη γεύση του φόβου (μία από τις ελάχιστες εμπειρίες που μας κάνουν να εκτιμάμε τη ζωή), κατόπιν, περιφερόμενος από χώρα σε χώρα και συσσωρεύοντας χιλιάδες περιπέτειες κατέληξε κάποτε σε εκείνη την απομακρυσμένη περιοχή, περιμένοντας υπομονετικά τη στιγμή ενός κοσμοϊστορικού γεγονότος.

Μετά τις τετριμμένες φράσεις και κοινοτοπίες με τις οποίες καθένας από μας οριοθετεί τη θέση του, όταν πλέον η κουβέντα έσβηνε και ετοιμαζόμασταν να χωρίσουμε, πέταξε, με το ίδιο χαμόγελο του σκανδαλιάρικου παιδιού που πάντα τον συνόδευε, τονίζοντας την ασσυμετρία των τεσσάρων μπροστινών δοντιών του : "Το μέλλον ανήκει στο λαό και λίγο λίγο ή μεμιάς θα κατακτήσει την εξουσία εδώ και σε όλη τη Γη. Το κακό είναι ότι πρέπει να μορφωθεί, και αυτό δεν μπορεί να γίνει πριν, αλλά αφότου την πάρει. Θα εκπολιτιστεί μόνο μαθαίνοντας από τα ίδια του τα λάθη, που θα είναι πολύ σοβαρά, που θα κοστίσουν πολλές ζωές αθώων. Μπορεί και όχι, ίσως να μην είναι αθώοι, διότι έχουν διαπράξει το τεράστιο παρά φύση αμάρτημα, και εννοώ την έλλειψη ικανότητας προσαρμογής. Όλοι εκείνοι, όλοι οι απροσάρμοστοι, εσείς κι εγώ για παράδειγμα, θα πεθάνουν αναθεματίζοντας την εξουσία, για τη δημιουργία της οποίας συνέβαλαν με θυσίες, συχνά τεράστιες. Η επανάσταση είναι απρόσωπη. Θα τους πάρει λοιπόν τη ζωή και θα χρησιμοποιήσει ως και την ανάμνηση που απομένει από αυτούς σαν παράδειγμα και εργαλείο εξημέρωσης και υποταγής των νέων που θα ακολουθήσουν. Η αμαρτία μου είναι πιο μεγάλη, καθώς εγώ, πιο πανούργος ή με μεγαλύτερη πείρα, πείτε το όπως θέλετε, θα πεθάνω γνωρίζοντας ότι η θυσία μου υπακούει μονάχα σε μια αθεράπευτη εμμονή που συμβολίζει τον σάπιο πολιτισμό μας που είναι υπό κατάρρευση." [......]

Ερνέστο Τσε Γκεβάρα

“Margin Note”

- Excerpt from Ernesto Che Guevara's Motorcycle Diaries

The stars twinkled faintly in the sky above that mountain village, and the silence, along with the freezing cold, revealed the darkness. It was as if—I don’t know how to explain it—every solid substance were melting, evaporating into the ethereal space that surrounded us, stripping us of our individuality and absorbing us, frozen stiff, into the boundless blackness. There wasn’t a single cloud to cover a portion of the starry sky and give the firmament some perspective. Just a few meters away, the faint light of a streetlamp somewhat dispelled the surrounding darkness.

The man’s face was hidden in the shadows. I could only make out what looked like the glint of his eyes and the whiteness of his four front teeth. I still can’t say whether it was the atmosphere or this man’s personality that prepared me to accept the revelation, but I know that I had heard the arguments he used many times before from different people, and they had never impressed me. Our conversation partner was truly a very interesting fellow. While still young, he fled a European country to escape the sword of dogmatism; he knew the taste of fear (one of the few experiences that make us appreciate life); then, wandering from country to country and amassing thousands of adventures, he eventually ended up in that remote region, patiently awaiting the moment of a world-historical event.

After the trite phrases and clichés with which each of us defined our position, just as the candlelight was fading and we were getting ready to part ways, he flashed with that same mischievous child’s smile that always accompanied him, highlighting the asymmetry of his four front teeth: “The future belongs to the people, and little by little—or all at once—they will seize power here and throughout the Earth. The problem is that they must be educated, and this cannot happen before, but only after they take power. They will become civilized only by learning from their own mistakes, which will be very serious and will cost many innocent lives. Or perhaps not—maybe they aren’t innocent, because they have committed the enormous, unnatural sin, and by that I mean the inability to adapt. All of them—all the maladjusted, you and I for example—will die cursing the authority they helped create through their sacrifices, which were often enormous. The revolution is faceless. It will therefore take their lives and use even the memory that remains of them as an example and a tool for taming and subjugating the young people who will follow. My sin is greater, for I—whether more cunning or more experienced, call it what you will—will die knowing that my sacrifice serves only an incurable obsession that symbolizes our rotten culture, which is on the verge of collapse.” [......]

Ernesto Che Guevara