ἔπεα πτερόεντα

Σε λίγο θα βρεθώ στο φως της φλόγας ενός κεριού, στο φως του φεγγαριού, της φωτιάς και του ήλιου. Στην αντανάκλαση της θάλασσας και στη σκιά των βράχων. Λυπάμαι με την κατάντια μιας χώρας που δεν έμαθε ποτέ τον εαυτό της. Λυπάμαι με την αμορφωσιά των ανθρώπων και την επιθυμία τους για μια επιφανειακή ευτυχία και επιτυχία πατώντας επί πτωμάτων, πουλώντας την ίδια τους την ψυχή. Έχω δηλητηριαστεί σε βάθος. Πότε έγινε έτσι η Ελλάδα; Τόσο μα τόσο μικρή; Πού πήγαν οι ιδέες, η ανεμελιά, η αγάπη; Πώς γίνεται να κυβερνάται από βαμπίρ με σλόγκαν "πατρίς, θρησκεία, οικογένεια";  Όχι ρε. Όχι άλλο.  Η θάλασσα. Η ουσία. Θυμάμαι διάβαζα. Ό,τι είχε απομείνει απ' τον ανθρώπινο πολιτισμό, μετά από την καταστροφή των βιβλιοθηκών και της γνώσης του κόσμου... Έφεσος και Αλεξάνδρεια και Περσέπολις και Ρώμη... Ήταν πολλές οι βιβλιοθήκες, πολύτιμη η γνώση που κάηκε, όπως καίγεται σήμερα καθετί πράσινο, καθετί που έχει χρώμα, ομορφιά και αλήθεια. Διάβαζα λοιπόν. Κ έπεσε στα χέρια μου η ιστορία γ...

"Σημείωση στο Περιθώριο" - Απόσπασμα από τα Ημερολόγια Μοτοσικλέτας του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα  (μετάφραση : Στράτος Ιωαννίδης, "Ο Τσε από τον Γκεβάρα", εκδόσεις Τόπος) Τα αστέρια αχνοχάραζαν στον ουρανό εκείνου του ορεινού χωριού και η σιωπή μαζί με την παγωνιά φανέρωναν το σκοτάδι. Λες και -δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω- κάθε στερεά ουσία έλιωνε, εξαερωνόταν στο αιθέριο διάστημα που μας κύκλωνε, αφαιρώντας μας την ατομικότητα και απορροφώντας μας, κοκαλωμένους, στην απέραντη μαυρίλα. Δεν υπήρχε ούτε ένα σύννεφο που, καλύπτοντας ένα τμήμα του έναστρου ουρανού, να έδινε προοπτική στο στερέωμα. Λίγα μόλις μέτρα πιο κει, το αδύναμο φως ενός φαναριού ξεθώριαζε κάπως τη γύρω σκοτεινιά. Το πρόσωπο του άντρα χανόταν μέσα στις σκιές. Μπορούσα μονάχα να διακρίνω κάτι που έμοιαζε με την αναλαμπή των ματιών του και τη λευκότητα των τεσσάρων μπροστινών δοντιών του. Ακόμα δεν μπορώ να πω αν ήταν η ατμόσφαιρα ή η προσωπικότητα αυτού του ανθρώπου που με προετοίμασε για να δεχτώ την απο...