Κάτι από μένα

Σε λίγο θα βρεθώ στο φως της φλόγας ενός κεριού, στο φως του φεγγαριού, της φωτιάς και του ήλιου. Στην αντανάκλαση της θάλασσας και στη σκιά των βράχων.

Λυπάμαι με την κατάντια μιας χώρας που δεν έμαθε ποτέ τον εαυτό της. Λυπάμαι με την αμορφωσιά των ανθρώπων και την επιθυμία τους για μια επιφανειακή ευτυχία και επιτυχία πατώντας επί πτωμάτων, πουλώντας την ίδια τους την ψυχή.

Έχω δηλητηριαστεί σε βάθος. Πότε έγινε έτσι η Ελλάδα; Τόσο μα τόσο μικρή; Πού πήγαν οι ιδέες, η ανεμελιά, η αγάπη; Πώς γίνεται να κυβερνάται από βαμπίρ με σλόγκαν "πατρίς, θρησκεία, οικογένεια"; 

Όχι ρε. Όχι άλλο. 

Η θάλασσα. Η ουσία.

Θυμάμαι διάβαζα. Ό,τι είχε απομείνει απ' τον ανθρώπινο πολιτισμό, μετά από την καταστροφή των βιβλιοθηκών και της γνώσης του κόσμου... Έφεσος και Αλεξάνδρεια και Περσέπολις και Ρώμη... Ήταν πολλές οι βιβλιοθήκες, πολύτιμη η γνώση που κάηκε, όπως καίγεται σήμερα καθετί πράσινο, καθετί που έχει χρώμα, ομορφιά και αλήθεια.

Διάβαζα λοιπόν. Κ έπεσε στα χέρια μου η ιστορία για τον Παλαιστίνιο Χριστό. "Η Μάνα μου, αυτή η ουσία, με άρπαξε απ' τα μαλλιά και με εναπόθεσε στο βουνό Θαβώρ." Δε θα ξεχάσω αυτή τη φράση. 

Ξέρεις με πόσα παλεύεις αν θες να μάθεις την αλήθεια σε έναν κόσμο που την έχει ξεχάσει και τα περιμένει όλα έτοιμα, εύκολα και γρήγορα;

Μέσα από αυτή τη φράση σα να κατάλαβα πως αυτός δεν αστειευόταν. Το έψαχνε πολύ βαθιά. Και κάπου το βρήκε. Και τον σταύρωσαν ακριβώς επειδή το βρήκε, όπως σταυρώνουν τόσους και τόσους κυριολεκτικά και μεταφορικά. Θρησκεία τον έκαναν 200 χρόνια μετά, όταν δεν ήταν πια επικίνδυνος. Τουλάχιστον αυτή η αλήθεια έχει σωθεί, μπορείς να τη βρεις.

Οι αληθινά μεγάλοι αυτού του κόσμου δεν ήθελαν ποτέ followers. Έλεγαν απλά βρες το μέσα σου. Δηλαδή ο Χριστός δεν ήταν Χριστιανός, ο Βούδας δεν ήταν Βουδιστής ούτε ο Κρίσνα Ινδουϊστής.

Αν έχεις guts πορεύσου. 

Άλκηστις