Ιστορίες απ' το δρόμο

Ένα στενό σοκάκι. 

Ψηλά δέντρα. Άνεμος. Αρχίζει να βρέχει στο λεπτό. Έχω ξεχάσει το τροπικό κλίμα. Χώνομαι κάτω απ' το κατώφλι ενός σπιτιού. Το τουκ - τουκ έρχεται σε δέκα λεπτά. Πλάκα έχουν όλα αυτά. Τα πάντα έχουν νόημα όταν ταξιδεύεις μακριά. Η κάθε στιγμή, ο κάθε άνθρωπος μεγενθύνεται. 

Είχα μήνες να μιλήσω ή ν' ακούσω τη γλώσσα μου. Κ' σ' ένα χωριό στην Ινδία, εκεί που έτρωγα με τα χέρια idli ανάμεσα σε ντόπιους κ' οι μαϊμούδες πολλές φορές έρχονταν κ' παιχνιδιάρικα προσπαθούσαν να κλέψουν τη μερίδα μου, άκουσα αγγλικά με ελληνική προφορά. "Εεεε!", είπα. "Καλά κι εγώ σε ολόκληρη Mumbai δεν συνάντησα κανέναν Έλληνα κ' βρίσκω εδώ!", είπε η κοπέλα και γυρνώντας στον φίλο της : "She's Greek."

Πλάκα έχει. Το πανηγύρι του κόσμου. Τα σταυροδρόμια και οι μοναχικοί ταξιδιώτες χωρίς συγκεκριμένο προορισμό. Ολοένα και σπανίζουν όλα αυτά. Κύματα τουριστών μολύνουν τα μονοπάτια. Περιφέρονται αλαζονικά και αλαλάζοντας, αντιμετωπίζοντας πάντα τους ντόπιους σαν κατώτερους, τρώνε πάντα στα μαγαζιά που προτείνει η google, όπου συναντούν μονάχα άλλους τουρίστες κ χαίρονται όλοι μαζί γιατί τους έλειψε πολύ το σπίτι που έχουν να το δουν μια βδομάδα.

Jesus!

Τίποτα. Ξυπόλυτη μόνο μέσα απ'τις ορδές τους, γρήγορα κ μακριά κ πέρα από τη βρωμιά τους!

Το Rishikesh σίγουρα ήταν στ' αλήθεια γεμάτο αγελαδοκούραδα. Ένας ταύρος με στριμώχνει σε ένα πολύ στενό σοκάκι. Κ μακάρι να ήταν το ζώδιο αλλά ήταν το ζώο. Για μια στιγμή ανοιγοκλείνω τα μάτια αλλά - φεύ! - συμβαίνει τώρα. Ρουθουνίζει κ σέρνει κ το πόδι ακριβώς όπως στις ταυρομαχίες. Αμάν! Δεν προλαβαίνω να φοβηθώ. Ευτυχώς δίπλα μου η μάντρα είναι λίγο πιο χαμηλή, μπορώ να σκαρφαλώσω κ να πηδήξω, τώρα πού, δεν ξέρω! Και να! Βρίσκομαι πάνω σε ένα βουνό σκουπίδια αλλά ακόμα πάνω στη γη. Τί είναι καλύτερο;

Jesus, man!!! Ο ταύρος έφυγε. Πάμε στον Γάγγη να πλυθούμε! 

... Κι ένα σούρουπο μπήκα σε έναν αρχαίο ναό, την ώρα του Gangarti. Ήταν κι άλλοι άνθρωποι εκεί και περίμεναν να αρχίσει. "Θα με βοηθήσεις;" Γύρισα και είδα έναν Ινδό ιερέα ντυμένο στα λευκά. Ήταν χαρούμενος αλλά αγχωμένος. "Ναι.", είπα, χωρίς να ξέρω σε τί. Μου έδωσε ένα τύμπανο και κύμβαλα κ μου είπε να τον ακολουθώ στο ρυθμό. "Θα κατάλαβεις", είπε. Θυμάμαι ότι φορούσα ένα λευκό φόρεμα κ μια κοραλί εσάρπα. Παρόλα αυτά η ενδυμασία μου ήταν εντελώς ακατάλληλη. Το φόρεμα ήταν λίγο πάνω απ'το γόνατο, η εσάρπα δεν κάλυπτε τους ώμους. Πολλές φορές δεν σεβόμουν τον ενδυματολογικό κώδικα. Είχαν περάσει σχεδόν 5 μήνες κι αισθανόμουν πολύ οικεία. Όμως ήταν κάτι περισσότερο. Η γιόγκα. Η ελευθερία. Η ελευθερία.

Άρχισα να ακούω τα μάντρας. Η γλώσσα αυτή, τα σανσκριτικά, μίλαγε πάντα στην ψυχή μου. Ύστερα άρχισε να παίζει τον ρυθμό στα κρουστά. Τον ακολούθησα. Συνέβαινε σταδιακά κάτι στην ατμόσφαιρα, εκείνος ο ηλεκτρισμός, εκείνη η αίσθηση... Ένιωθα κόσμο να μαζεύεται πίσω μου κ να μπαίνει στο ναό.

Ο ιερέας με κοίταξε με την άκρη του ματιού κ ύστερα βυθίστηκε περισσότερο στα λόγια του και ανέβασε τον ρυθμό. Γρήγορα, πιο δυνατά. Γρήγορα, πιο δυνατά. Ήθελα σχεδόν να κλάψω. Ω! Πόσο μου είχε λείψει αυτή η αίσθηση! Βυθίστηκα κι εγώ μαζί του. Ήταν σα να το ήξερα από πάντα. Τον ρυθμό και το τύμπανο και τον ιερό πανικό. Ναι, κάτι συνέβαινε. 

Δεν ξέρω πόση ώρα παίζαμε. Αλλά μόλις γύρισα ο ναός ήταν γεμάτος και στα πρόσωπά τους κυλούσαν δάκρυα.

"Where are you from?", με ρώτησε ο ιερέας μετά. 

"Greece."

"Ahhh... Greece, theater!... You have talent, you know?"

"I don't know... First time, I play..."

Με ξενάγησε στο πίσω μέρος του αρχαίου ναού, εμένα κι ένα ζευγάρι από τη Γαλλία που είχαν συγκινηθεί πολύ.

Και μας ζωγράφισε τρεις γραμμές στο μέτωπο.

Ύστερα ξαναβρήκε το χαμόγελό του και ο ηλεκτρισμός άρχισε να αραιώνει.

Έφυγα ανάλαφρη, πετώντας.

"Greece, theater!...", έλεγε ο Σίβα.

Όχι, δεν πάω. Δεν πάω πίσω, του είπα στον Γάγγη. Πού με στέλνεις; Είμαι τόσο κοντά στο Kailash! Man!

Κι όμως το εννοούσε.

Την επόμενη μέρα αρρώστησα.

Άλκηστις